Κι εκεί που διάβαζα τις φανταστικές σκέψεις ενός άλλου ανθρώπου που ζει κι αυτός στην Αθήνα συνειδητοποίησα ότι έχω σταματήσει να γράφω εδώ και πολύ καιρό. Ο λόγος είναι λιγότερο προφανής και περισσότερο κυκλοθυμικός από ότι θα ήθελα καθώς η απελευθέρωση των γραπτών λέξεων ήταν ένα είδος προστασίας για μένα. Προστασία από τις σκέψεις που στοιχειώνουν μια πραγματικότητα. Στην καθημερινή μου ζωή δεν μιλάω πολύ πια. Είναι συγκεκριμένοι οι άνθρωποι και κυρίως η θεματολογία. Θα έλεγα ότι δεν ξέρω γιατί αλλά κατά βάθος γνωρίζω και δεν θέλω να το παραδεχτώ.
Έτσι κι αλλιώς ποτέ δεν μίλαγα πολύ αν δεν ήθελα. Μετά διαπίστωσα ότι κάποιες φορές πρέπει να βρεις τις λέξεις για να επικοινωνήσεις περισσότερο αλλά και πάλι μου φαίνεται λίγο όταν είναι πλέον μόνο λέξεις. Άδειες. Χωρίς αγγίγματα. Χωρίς χαμόγελο. Έτσι πριν από αρκετό καιρό αποφάσισα να το αλλάξω αυτό το χαρακτηριστικό μου και να είμαι αυτό που νιώθω. Σε κάποιες περιπτώσεις μου βγήκε και σε καλό. Για εκείνες που δεν, συμβαίνουν κι αυτά, σωστά;
Δεν είχα κάτι συγκεκριμένο να γράψω απόψε απλά ένιωσα την ανάγκη να γράψω, ή καλύτερα να αδειάσω μερικές σκόρπιες και ίσως ρηχές σκέψεις από το κεφάλι μου.
Η ανηψία μου με φωνάζει “ία” και σέρνει το άλφα και μου φέρνει τόσο μεγάλη χαρά όσο σχεδόν τίποτα άλλο πια τον τελευταίο καιρό. Έχει αυτό το ώριμο βλεματάκι που είναι σα να σκέφτεται κάτι πολύ σοβαρό κάποιες στιγμές που μου θυμίζει τόσο έντονα την αδερφή μου και αυτό μ’αρέσει πολύ.Ενδεχομένως το κάνει απλά δεν έχει βρει ακόμα τις κατάλληλες λέξεις για να εκφράσει τις σκέψεις της.
Αν και έχω διάφορα να με αγχώνουν, πλέον ξεκίνησα το μοτίβο του να κάνω κάτι, οτιδήποτε που να αφορά την εκάστοτε πηγή άγχους ώστε να απεγκλωβίζομαι. Έχει αποτελέσματα. Παίρνω βέβαια και αποφάσεις στο πόδι αλλά νομίζω ότι μέχρι τώρα, κρίνοντας από αυτά που μου συμβαίνουν ότι ήταν σωστές. Η αλήθεια είναι ότι κρατάω σε απόσταση ανθρώπους με “αρνητική ενέργεια” όσο οξύμωρο κι αν ακούγεται αυτό στην εποχή που ζούμε πλέον.
Αλήθεια γιατί κάποιος σταματάει να χρησιμοποιεί τις λέξεις για επικοινωνεί αλλά τις χρησιμοποιεί για να πληγώνει, να εντυπωσιάζει, να προκαλεί, να ιντριγκάρει χωρίς ουσία; Λόγια παντού. Λίγα με ουσιαστική σημασία τελικά. Δεν ξέρω να λέω τέτοια λόγια. Ακόμα προσπαθώ να τα γράψω. Να βρω τον τρόπο να τα βγάλω από το κεφάλι μου. Πάντα άναρχα και χαώδη. Γιατί;
Γιατί έτσι είμαι εγώ.
Και μάλλον θα συνεχίσω να γράφω έτσι για λίγο ακόμα.
